Image Image Image Image Image
Scroll to Top

To Top

Select a Page:
200-125 300-115 200-105 200-310 640-911 300-075 300-320 300-360 642-998 QV_DEVELOPER_01 400-101 700-501 117-201 70-696 700-505 600-199 400-351 300-207 TE0-141 100-105 300-101 300-206 300-070 70-417 210-260 210-060 200-355 300-208 CISSP 300-135 210-065 300-209 70-243 70-480 CCA-500 2V0-621D 210-451 400-051 E05-001 1Z0-052 70-410 640-916 VMCE_V9 810-403 070-464 070-243 700-802 70-246 FCBA GPHR DEV-401 C2090-610 SY0-401 712-50 ADM-201 700-039 312-50 MA0-101 648-244 SK0-004 ASF 70-494 70-673 500-005 1Z0-060 C9560-503 640-875 N10-006 98-367 70-534 NS0-505 70-342 CHFP 070-410 640-878 1V0-603 1Z0-804 C8010-250 312-50V9 C2150-508 98-368 CLOUDF 70-411 70-461 220-901 70-488 070-341 PK0-003 E20-547 70-412 70-686 500-285 CISM 101-400 102-400 PDM_2002001060 JN0-100 642-883 CAP 070-347
More Info
Read More
large format large format

large format

WHO AM I?  [1], [2]

Ούτις [3]

Με εκκίνηση «Το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων» του Jorge-Luis Borges, από τις εκδόσεις Πατάκη, μιξογενή πλάσματα, κατοικούν κατά τη διάρκεια των «Ομιλιών στο βουνό» τη Βυζίτσα, κυνηγώντας το δικό τους πεπρωμένο, υπερασπιζόμενα την ίδια τους την ύπαρξη. Εμπαίζοντας τα πάθη και τον θάνατο, την κάθε απειλή: «το συναξάρι περισσότερων από εκατό παράξενων πλασμάτων που η ανθρώπινη φαντασία συνέλαβε στον χρόνο και στον χώρο […]από τον Όμηρο και τον Κομφούκιο ως τον Πλίνιο και τους καβαλιστές, και από τον Σαίξπηρ ως τον Λούις Κάρρολ[…]»[4], επενδύει με μεγαλοπρέπεια την θνητότητά της ανθρωπινότητας, βοηθώντας ταυτόχρονα στην παραδοχή της.

Μας θέτουν απρόσμενα μπροστά στον εαυτό και τον «άλλο». «Who am I?» ρωτά ο Derrida κοιτώντας τη γάτα του να τον αντικρίζει γυμνό βγαίνοντας από το ντους, ένα βλέμμα «αντανακλαστική μάσκα, ο καθρέπτης μιας ντροπής που ντρέπεται για τον εαυτό της» [5]  και μόνο στα μάτια του αδέσποτου σκύλου, Bobby, ο Λεβινάς, κατά τη διάρκεια παραμονής του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, νιώθει ανθρώπινο ον: «Μας είχαν απογυμνώσει απ το ανθρώπινο δέρμα, ήμασταν υπάνθρωποι» και προσθέτει, «ο σκύλος είναι ο τελευταίος Καντιανός στη ναζιστική Γερμανία χωρίς να χρειάζεται ο εγκέφαλος για να παγκοσμιοποιήσει το αυταπόδεικτο και τις ενορμήσεις». [6]  Και στις δύο περιπτώσεις «εγείρεται όχι το ερώτημα του «ζώου» αλλά το ποιος είμαι κατά τη στιγμή της εμπλοκής μου με το ζώο-άλλος.» Ποιος ο άλλος; ποιος εσύ; ποιος είσαι; εσύ ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Ανάμεσα στο συμβολικό και το φανταστικό το «ζώο-άλλος», μυστηριώδης θελκτική ετερότητα, μέσα από το αλλότριο, ανιχνεύει τα όριά του, ανοίγει ένα παράθυρο στο χάος, στην άβυσσο, χρησιμοποιώντας το αρχέγονο ως εργαλείο ερμηνείας του κόσμου.

Αλληγορίες, παραβολές  ανέκδοτα, ρεαλιστικά ή σατιρικά αφηγήματα, μύθοι, μέσω των αρχετύπων που διαθέτουν στη δομή τους, “ενεργοποιούν” τις πολιτισμικές δομές ή τις ταυτότητες, συνδέοντάς τες με αλήθειες αόρατες σε πρώτο επίπεδο, ικανές να παρηγορήσουν, να μαγέψουν, να προσφέρουν παραμυθία στην ανθρώπινη ψυχή.

Σε αντίθεση με την ηθική, έξω από κανόνες και νόρμες τα υβριδικά πλάσματα, οντότητες χωρίς όρια, με συναρμογή που αντιτίθεται σε ότι  οργανώνεται από τους περιορισμούς, με ασύνδετη δομή του υποκειμένου, εμπλουτίζοντας και προσφέροντας εργαλεία για περισσότερα επίπεδα κατανόησης, συμβολοποιούν την επιθυμία απόδρασης από τον αποκλεισμό, προσφέροντας δυνατότητες πρόσβασης πέρα από ορθολογικοποιημένες προσεγγίσεις της ανθρώπινης αντίληψης.

Απρόσμενες γειτνιάσεις και συναρμογές, σε απρόσμενες αναλογίες, προσκαλούν στην κατοίκηση μιας νέας εικονοποιίας που αποπειράται να αποσταθεροποιήσει την οργάνωση και ερμηνεία του βλέμματος, να ρυθμίσει τη σχέση της εικόνας με το άρρητο, το άλεκτο, να υποχωρήσει η παραδοσιακή θέαση και να αναδυθεί μία νέα οργάνωση της εικόνας, ένα ελεύθερο βλέμμα στην ετερότητα και στους παγιωμένους μηχανισμούς ανάγνωσης και αναγνώρισης ταυτοτήτων.

Με μία ανεπάρκεια οποιασδήποτε πιθανής συγκρότησης, με την έλλειψη της δυνατότητας κάθε αυτάρκειας και μέσα από αποκρυπτικούς μηχανισμούς, συναιρούν και ενσωματώνουν το πολλαπλό, το πολυδιάστατο, το διασπασμένο, σε μία συνάρτηση ενότητας που τελικά τα καθιστά ικανά να αυτονομηθούν ως ανεξάρτητο όλον.

Περιπαικτικά ευρήματα φαντασίας σχοινοβατούν στα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ ορθού και εσφαλμένου,  με μία  ελκυστική ανορθολογικότητα διανοίγοντας ένα νέο ορίζοντα στον μεταηθικό προβληματισμό, μετατοπίζουν το σταθερό και ακλόνητο τρόπο θέασης, ενεργοποιούν την παρατήρηση και θέαση στο ανοίκειο, διαρρηγνύοντας την αυτάρκεια του βλέμματος ρίχνοντας λίγο φως στην ενατένιση του άλλου.

Mαρία Βασιλική Κενανίδου

[1] Gerald L. Bruns, Derrida’s Cat (Who Am I?), Research in Phenomenology, Volume 38, Issue 3, 2008, pages 404 – 423

[2] Derrida, Jacques – The Animal That Therefore I Am (More To Follow), μεταφρ. David Wills, Critical Inquiry, Vol. 28, No. 2., (Winter, 2002), Critical Inquiry is currently published by The University of Chicago Press. pp. 369-418.

[3] ΟΜΗΡΟΣ, Ὀδύσσεια Μτφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτης. 2006. Ομήρου Οδύσσεια. (9.364-9.367 ), Θεσσαλονίκη: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη)

«Κύκλωψ, εἰρωτᾷς μ᾽ ὄνομα κλυτόν; αὐτὰρ ἐγώ τοι
ἐξερέω· σὺ δέ μοι δὸς ξείνιον, ὥς περ ὑπέστης.
Οὖτις ἐμοί γ᾽ ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι
μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ᾽ ἄλλοι πάντες ἑταῖροι.»

«Κύκλωπα, με ρωτάς το ξακουστό μου τ᾽ όνομα· λοιπόν κι εγώ
θα σου το φανερώσω· όμως κι εσύ δώσε δώρο φιλόξενο,
όπως το υποσχέθηκες.
Ούτις το όνομά μου, με φωνάζουν Ούτιν
μάνα, πατέρας κι όλοι οι άλλοι φίλοι.»

[4] Μπόρχες Χόρχε-Λουις, Εκδ. Πατάκης, Μετ., Βέης Γιώργος, Επιμέλεια Μαρτζουκου Ελένη, 2016

[5] Derrida’s Cat (Who Am I?) Gerald L. Bruns1, οπ, σελ 406

[6] Οπ. σελ 418

070-484 070-515 070-583 070-643 070-686 117-202 117-304 140-420 156-315.13 1Y0-300 1Y0-A16 1Y0-A26 1Z0-108 1Z0-147 1Z0-228 1Z0-465